AbstractHeavy metals are among the most suitable indicators for assessing pollution in soil and water resources due to their long-term persistence in the environment and toxic characteristics, which often pose significant challenges. The aim of this study was to investigate heavy metal contamination in soil across forest, rangeland, agricultural, and residential land uses in the Vaz watershed. For this purpose, 47 soil samples from all land uses and one riverbed sediment sample from the watershed outlet were collected. After drying, the samples were sieved through a 63-micron mesh and transferred to a laboratory for elemental concentration analysis using ICP-MS. The concentrations of chromium (Cr), manganese (Mn), iron (Fe), nickel (Ni), copper (Cu), zinc (Zn), arsenic (As), cadmium (Cd), mercury (Hg), and lead (Pb) were analyzed. Contamination indices—including the contamination factor (CF), degree of contamination (Cd), modified degree of contamination (mCd), geo-accumulation index (Igeo), enrichment factor (EF), and ecological risk index (ERI)—were applied to evaluate sediment quality across different land uses. Results indicated that urban (residential) land use exhibited the highest values for both the contamination factor (CF) and geo-accumulation index (Igeo), followed by agricultural, forest, and rangeland land uses, respectively. Based on the degree of contamination (Cd), rangeland showed very low contamination, forest and agricultural land uses had moderate contamination, and residential land use displayed high contamination. However, the modified degree of contamination (mCd) revealed very low contamination levels for forest, rangeland, and agricultural land uses, and low contamination for residential areas.

هدف از این پژوهش، بررسی امکان توسعه بازار مجوز انتشار بار نیتروژن با تخصیص بهینه پساب تصفیه شده در حوضه رودخانه سفیدرود و مقایسه آن با نتایج بازار در شرایط متعارف می باشد. بدین منظور، محدوده مورد مطالعه شبیه سازی شده و ضرائب تاثیر و حداکثر بار مجاز تخلیه آلودگی تعیین شد. در نهایت با استفاده از توابع هزینه، تخصیص پساب و مجوز انتشار با هدف حداقل کردن هزینه های کل کاهش بار آلودگی انجام شد. نتایج نشان داد که بازار مشترک مجوز و پساب تصفیه شده بین منابع آلاینده نقطه ای و غیرنقطه ای می تواند سودآوری بازار را به میزان چشم گیری افزایش دهد. در این ساختار، با کاهش هزینه های حاشیه ای کنترل انتشار آلودگی و امکان فروش بیشتر مجوز از طریق انتقال پساب می توان انتظار داشت میزان صرفه جویی هزینه در کاهش بار نیتروژن از 2% در شرایط متعارف تا 57% افزایش یابد. همچنین نشان داده شد که توسعه بازار می تواند منجر به کاهش شکنندگی و آسیب پذیری آن نسبت به تغییر قیمت مجوز گردد. بطوریکه ضرورت نظارت بر قیمت های توافقی بازار کاهش یافته و مبادلات از ازادی بیشتری برخوردار می شوند. لذا چنین نتیجه گرفته شد که موفقیت توسعه بازار مجوز انتشار بار نیتروژن در حوضه سفیدرود منوط به ایجاد ساز و کار مشترک برای فروش پساب تصفیه شده می باشد.

مقدمه: توکسوپلاسماگوندای (Toxoplasma Gondii) عامل عفونت توکسوپلاسمایی یکی از متداول ترین بیماری های انگلی انسان و حیوانات خونگرم است که در نقاط مختلف کشور از شیوع متفاوتی برخوردار است و فرم مادرزادی آن یکی از مهم ترین عفونت های جنین انسان است که گاهی می تواند موجب مرگ جنین و یا عوارض شدید عصبی و چشمی گردد. در این تحقیق عبور توکسوپلاسماگوندای از جفت به جنین در موش سفید بزرگ آزمایشگاهی (رات) در نوزاد راتهایی که آلودگی مزمن داشته همچنین در راتهایی که آلودگی مزمن داشتند ولی در زمان بارداری مجددا آلوده می شوند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: وجود توکسوپلاسماگوندای در نوزادان تازه متولد شده راتها در هر یک از دو حالت مورد بررسی به وسیله روش پارازیتولوژیکی و تلقیح به موش های سفید کوچک آزمایشگاهی (سوری) انجام می گرفت. راتهای نوزاد حتی الامکان بلافاصله بعد از تولد کشته می شدند و بافت های هر یک از آنها بعد از هموژنیزه شدن در سرم فیزیولوژی استریل به صورت داخل صفاقی به سوری ها تلقیح می شد. انتقال انگل به صورت مادرزادی در هر یک از این دو گروه مورد بررسی، به علت حساسیت این موشها نسبت به این سویه، با مشاهده علایم بیماری و یا مرگ و با تهیه لام از مایع صفاق این موشها تایید می گردد. نتایج: هیچیک از 36 نوزاد پنج سر راتی که 106×1 عدد توکسوپلاسما از سویه RH را به طریقه داخل صفاقی حدود یک ماه و نیم تا دو ماه قبل از زایمان دریافت کرده بودند و دارای آلودگی مزمن بودند، توکسوپلاسموزیس مادرزادی را از خود نشان ندادند و انگل از آنها جدا نشد. همچنین در هیچ یک از 14 نوزاد 4 سر راتی که 106×1 عدد توکسوپلاسما از سویه RH را به طریقه داخل صفاقی حدود یک ماه و نیم تا دو ماه قبل از زایمان دریافت کرده بودند و مجددا با همین سویه و به میزان 106×5 انگل در مراحل مختلف بارداری آلوده شده بودند، انگل توکسوپلاسما جدا نشد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این بررسی نشان می دهد که عفونت قبلی می تواند عفونت مادرزادی را در حاملگی های بعدی محافظت کند و انتقال از مادر به جنین در آلودگی های مزمن صورت نمی گیرد همچنین وقوع توکسوپلاسموزیس مادرزادی در راتهایی که عفونت مزمن داشته و در زمان بارداری مجددا با توکسوپلاسما آلوده شدند، دیده نشد و چنین استنباط می شود که عفونت های مجدد توکسوپلاسمایی در رات باعث آلودگی جنین و توکسوپلاسموزیس مادرزادی نمی شود و توانایی سیستم ایمنی آنها به گونه ای است که جنین را در مقابل عفونت مزمن با این سویه از توکسوپلاسما حفظ می کند حتی اگر آلودگی مجدد در طول دوران بارداری رخ دهد.

سابقه و هدف: بیماری های انگلی یکی از مشکلات مهم بهداشتی- اقتصادی اغلب کشورهای جهان به ویژه کشورهای در حال رشد است و ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست. اگر چه کودکان بخش عمده ای از جامعه ایران را تشکیل می دهند، تاکنون تنها مطالعات پراکنده ای در مورد شیوع بیماری های انگلی روده ای در آنان صورت گرفته، و در هیچ یک از موارد دو روش آموزشی برای پیشگیری از این گونه آلودگی ها مورد ارزیابی قرار نگرفته است. بنابراین، بر آن شدیم تا تاثیر دو روش موزشی را در پیشگیری از آلودگی مجدد دانش آموزان مبتلا به انگل های روده ای در شهر تهران مورد بررسی قرار دهیم.مواد و روش ها: جامعه مورد بررسی 1548 نفر از دانش آموزان کلاس سوم ابتدایی بودند، که پس از تعیین افراد آلوده با استفاده از آزمایش های مدفوع به روش مستقیم و چسب نواری، به طور تصادفی به دو گروه آزمون (الف و ب) و یک گروه شاهد تقسیم و درمان شدند. پس از آن گروههای آموزشی الف (با روش چهره به چهره) و آموزشی ب (با استفاده از اسلاید، فیلم و پمفلت) تحت چهار دوره متناوب آموزشی قرار گرفتند. آزمایش های متعاقب سه ماه پس از درمان انجام گرفت.یافته ها: بیشترین شیوع آلودگی به انگل های روده ای مربوط به اکسیور (2.71%) و بعد از آن ژیاردیا (2.64%) بوده است. میزان بروز آلودگی مجدد در گروه شاهد 5.3 درصد و در دو گروه آموزشی چهر به چهره و استفاده از وسایل کمک آموزشی به ترتیب 18.5 و 3.3 درصد است (P<0.001).نتیجه گیری: روش آموزشی با استفاده از وسایل کمک آموزشی در پیشگیری از آلودگی مجدد دانش آموزان به انگل های روده ای بهتر از روش آموزش چهره به چهره است. با عنایت به فراوانی آلودگی به انگل های روده ای، لازم است با استفاده از روش های آموزشی مخصوصا استفاده از وسایل کمک آموزشی و ارتباط جمعی، آگاهی لازم به جامعه داده شود تا از بروز این گونه آلودگی ها پیشگیری شود و پزشکان نیز علاوه بر آزمایش مدفوع انجام آزمایش جسب نواری را به آزمایشگاه تاکید کنند.

شبکه‌های سلولی مبتنی بر فناوری MIMO انبوه، علی‌رغم توانایی سرویس‌دهی همزمان به چندین کاربر، با چالش جدی ناشی از آلودگی دنباله‌های راهنما مواجه هستند. مقاله حاضر، الگوریتمی نوآورانه و دومرحله‌ای برای کاهش این آلودگی و افزایش نرخ داده کاربران در لینک‌های فراسو و فروسو ارائه می‌کند. نوآوری کلیدی روش پیشنهادی در تلفیق هوشمندانه مزایای سه تکنیک نهفته است: استفاده مجدد از دنباله راهنما به‌صورت نرم (SPR)، الگوریتم انتخاب دنباله راهنمای بهینه و الگوریتم رنگ‌آمیزی گراف وزن‌دار (WGC). این ترکیب به طور همزمان سه مشکل اساسی را حل می‌کند: آلودگی در طرح SPR ناشی از آستانه ثابت، افزایش سربار دنباله راهنما در طرح WGC و مشکل بیشینه‌کردن نرخ داده کاربر با کمترین نرخ. الگوریتم پیشنهادی در دو مرحله عمل می‌کند: در مرحله اول، کاربران به دو گروه مرکزی و لبه‌ای تقسیم شده و دنباله‌های راهنمای بهینه بر اساس نرخ داده آنها تعیین می‌شوند. سپس در مرحله دوم با استفاده از الگوریتم WGC و ایجاد گراف تداخلی با لبه وزن‌دار (EWIG)، آلودگی دنباله راهنمای کاربران بر اساس شدت آلودگی‌شان کاهش می‌یابد. نتایج شبیه‌سازی‌ نشان می‌دهد که این روش در مقایسه با بهترین روش موجود (WGC)، بهبود چشمگیری در عملکرد سیستم ایجاد می‌کند. در لینک فروسو، بهبود dB 11 در نسبت سیگنال به تداخل و نویز (SINR) و افزایش bps/Hz 16/0 در میانگین نرخ قابل دستیابی مشاهده شده است. در لینک فراسو نیز بهبود dB 4/2 در SINR و افزایش bps/Hz 46/0 در میانگین نرخ قابل دستیابی به دست آمده است. از نظر پیچیدگی محاسباتی، روش پیشنهادی نسبت به طرح WGC، پیچیدگی کمتری دارد. همچنین تحلیل کارایی انرژی نیز برتری روش پیشنهادی را در هر دو سناریوی لینک فراسو و فروسو تأیید می‌کند.

این مطالعه به بررسی اندازه، نوع و منابع میکروپلاستیک (MPs) در رسوبات سطحی ساحلی و دریا جمع آوری شده از منطقه ساحلی جنوب دریای خزر، استان مازندران شهرهای ساری و بابلسر می پردازد. در مجموع 12 نمونه رسوب در سال 1401 برای شناسایی MP با استفاده از استریومیکروسگوپ مورد مطالعه قرار گرفت. ترکیبات پلیمری آنها با استفاده از طیف سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه بازتاب کل ضعیف (ATR-FTIR) مشخص شد. نتایج نشان داد که بابلسر، فاصله 5 متر از ساحل با 15/165 ± 660 قطعه در یک کیلوگرم از رسوبات خشک بیشترین فراوانی میکروپلاستیک و ایستگاه ساری، فاصله 500 متر با 33/81 ± 220 قطعه در کیلوگرم کمترین فراوانی را داشت. میانگین میکروپلاستیک های مشاهده شده در تمامی ایستگاه های مورد مطالعه 33/161 ± 66/406 بود. بیشترین فراوانی را میکروپلاستیک های رشته ای (%33/80) و کمترین فراوانی را فیلم ها (28/3 %) داشتند. نتایج نشان داد که گروه 3000-1000 میکرومتر با 34/39 % بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گروه 200˂ با 10/4 % کمترین فراوانی را داشتند. رنگ های سیاه-طوسی با 82/50 % بیشترین و رنگ زرد با 28/3 % کمترین فراوانی را داشتند. ترکیب پلیمری میکروپلاستیک ها عمدتاً پلی اتیلن ترفتالات (PET، 30٪)، پلی استایرن (PS، 20٪)، پلی آمید (PA، 20٪) و پلی پروپیلن (PP، 15٪) است. نتیجه می گیریم که میکروپلاستیک در رسوبات ساحلی منبع پیچیده ای دارد که بیشتر از توریسم، فاضلاب و بسته بندی مشتق شده است.